Wielka Sobota to w polskiej tradycji dzień szczególnego wyciszenia, ale i radosnego oczekiwania. Punktem kulminacyjnym przedświątecznych przygotowań dla wielu rodzin jest wizyta w kościele z „święconką”. W tym roku w naszej parafii uroczyste błogosławieństwo pokarmów odbywało się w rytmie godzinowym – od 8:00 do 12:00.

​Poranek Pełen Symboli

​Już od godziny 8:00 rano pod kościołem zaczęły pojawiać się pierwsze grupy wiernych. Wczesna pora przyciągnęła głównie tych, którzy resztę dnia planowali spędzić na ostatnich kuchennych przygotowaniach. Mimo chłodnego poranka, nastroje były pogodne, a zapach świeżego chleba i wędlin unosił się w powietrzu przy każdym otwarciu wiklinowego wieka.

​Rytm Godzinny, Wspólny Cel

​Harmonogram co godzinę (8:00, 9:00, 10:00, 11:00 i 12:00) pozwolił na zachowanie kameralnej atmosfery. Każda tura gromadziła przekrój pokoleń:

• ​Seniorów, którzy z namaszczeniem układali w koszyczkach domowe chrzany i własnoręcznie upieczone baby.
• ​Rodziny z dziećmi, dla których godzina 10:00 i 11:00 okazały się najpopularniejsze – maluchy z dumą prezentowały kolorowe pisanki i cukrowe baranki.

​Co Kryły Nasze Koszyczki?

​Podczas krótkich nabożeństw Ksiądz Proboszcz przypominał o głębokiej symbolice pokarmów, które znajdą się na naszych niedzielnych stołach.

Finał o Południu

​Ostatnie święcenie o godzinie 12:00 zamknęło tę radosną procesję z koszyczkami. Południowe słońce rozświetliło białe serwety i bukszpanowe dekoracje, a ostatnie grupy wiernych udały się do domów, by zasiąść do wspólnego czuwania.

​Wizyta w kościele między 8:00 a 12:00 była czymś więcej niż tylko obowiązkiem – to moment zatrzymania, w którym sacrum miesza się z codziennością, a zapach poświęconych pokarmów staje się oficjalnym zwiastunem nadchodzącego Zmartwychwstania.

​„Niech te poświęcone dary przypominają nam o wspólnocie stołu i radości, która płynie z dzielenia się z drugim człowiekiem.” – brzmiały słowa wieńczące dzisiejsze uroczystości.

Galeria: Święcenie Pokarmów 2026

Wielki Piątek w naszej parafii zawsze ma szczególny wymiar. To dzień, w którym codzienne zabieganie ustępuje miejsca przejmującej ciszy, a serca wszystkich parafian jednoczą się u stóp ołtarza, który tego wieczoru stał się naszą własną Golgotą.

​Cisza, która mówi więcej niż słowa

​Liturgia rozpoczęła się w sposób, który za każdym razem wywołuje dreszcz poruszenia. Gdy procesja weszła do pogrążonego w mroku kościoła, nie rozbrzmiały organy. Najbardziej wymownym momentem był gest prostracji naszego duszpasterza – gdy kapłan padł twarzą na posadzkę przed ołtarzem, w całej świątyni zapadła cisza tak głęboka, że słychać było jedynie bicie serc zgromadzonych wiernych. To był moment naszej wspólnej pokuty i uznania własnej słabości przed majestatem Bożej Miłości.

​Pod Twoim Krzyżem, Panie

​Centralnym punktem wieczoru była Adoracja Krzyża. W tym roku to nabożeństwo miało dla nas wyjątkowo osobisty charakter. Gdy celebrans powoli odsłaniał ramiona krucyfuksu, śpiewając „Oto drzewo Krzyża”, w oczach wielu parafian widać było wzruszenie.
Każdy z nas przyniósł do tego Krzyża swoje własne trudności, choroby i troski, zostawiając je u stóp Tego, który oddał za nas życie.

​Procesja do Bożego Grobu

​Zwieńczeniem litugii było uroczyste przeniesienie Najświętszego Sakramentu do Bożego Grobu. W blasku świec i przy śpiewie pieśni, ruszyliśmy w stronę bocznej kaplicy, która na te kilkanaście godzin stała się sercem naszej parafii.

​Czuwanie i nadzieja

​Tradycyjnie już, przy Grobie Pańskim wartę zaciągnęli druhowie z naszego OSP.

​Dziękujemy wszystkim, którzy przyczynili się do tak godnego przygotowania tegorocznej liturgii: chórowi za przejmujący śpiew pasyjny, służbie liturgicznej oraz osobom, które zadbały o wystrój Bożego Grobu. Choć nasz kościół pozostaje teraz w ciszy, a tabernakulum jest otwarte i puste, wychodziliśmy ze świątyni z pokojem w sercu. Wiemy przecież, że ten Grób nie jest końcem, ale jedynie przystankiem przed radosnym Alleluja.

​Zapraszamy wszystkich parafian do osobistej adoracji przy Bożym Grobie przez całą Wielką Sobotę aż do Wigilii Paschalnej.

Głos, który rozprasza ciemność.

​W ciszy Wielkiego Czwartku, gdy światła w kościele przygasły, a gwar dnia ustąpił miejsca nastrojowi zadumy, wydarzyło się coś wyjątkowego. Nasza parafialna młodzież nie pozwoliła, by „ciemnica” pozostała miejscem smutnego milczenia. Zamiast tego wypełniła ją modlitwą, która płynęła prosto z serca – modlitwą wyrażoną śpiewem.

​Obecność, która porusza

​Adoracja Jezusa w Ciemnicy to moment szczególny – pamiątka nocy spędzonej w więzieniu, nocy samotności i lęku przed tym, co ma nadejść. Młodzi ludzie z naszej wspólnoty postanowili towarzyszyć Mistrzowi w tych trudnych chwilach. Bez zbędnych widowisk, bez pośpiechu, po prostu trwając przy Nim.

​Ich obecność była świadectwem, że wiara nie jest tylko teorią z podręczników, ale żywą relacją, która potrzebuje czasu i zaangażowania.

​Śpiew, który towarzyszył adoracji, nie był tylko „oprawą muzyczną”. To była rozmowa. Wybrane utwory stworzyły przestrzeń, w której łatwiej było się wyciszyć i spotkać z Bogiem twarzą w twarz.

• ​Skupienie: Delikatne brzmienie instrumentów i czyste głosy pozwoliły wiernym na głęboką introspekcję.
• ​Wspólnota: Choć każdy modlił się osobiście, wspólny śpiew budował poczucie jedności całej parafii.
• ​Emocje: Teksty o miłości, poświęceniu i nadziei nabrały w mroku Ciemnicy zupełnie nowego, mocniejszego znaczenia

​Podziękowania

​Słowa uznania należą się pani katechetce Krystynie Chojnackiej Węgiel, która zaangażowała się w przygotowanie tej adoracji oraz scholi. Dzięki wam za to, że Wasz głos stał się światłem w ciemności.

Galeria: Adoracja Młodzieży w Ciemnicy 2026

Niedziela Palmowa
Palmy wielkanocne w wykonaniu uczniów klas I- VI. Dziękujemy za zaangażowanie i serdecznie ZAPRASZAMY na rozstrzygnięcie konkursu, które odbędzie się 12 kwietnia po Mszy świętej o godz. 10.30.

W dniach 6–8 marca 2026 roku nasza wspólnota parafialna przeżywała szczególny czas wyciszenia i duchowego wzrostu. Rekolekcje Wielkopostne, będące sercem naszych przygotowań do Świąt Zmartwychwstania Pańskiego, poprowadził w tym roku ks. dr Adam Kopeć, dyrektor Wydziału Nauki i Wychowania Katolickiego.

Słowo, które buduje

Przez trzy dni ks. Rekolekcjonista dzielił się z nami głęboką refleksją nad wiarą, edukacją serca i rolą wartości chrześcijańskich we współczesnym świecie. Dzięki swojemu bogatemu doświadczeniu w pracy dydaktycznej i duszpasterskiej, ks. Adam Kopeć w sposób niezwykle przystępny, a zarazem poruszający, zachęcał nas do rewizji życia i powrotu do fundamentów Ewangelii.

Świadectwo wiary na ulicach osiedla

Kulminacyjnym punktem wspólnotowego przeżywania rekolekcji był piątkowy wieczór. Zgodnie z wieloletnią tradycją naszej parafii, wyszliśmy z modlitwą poza mury kościoła, uczestnicząc w Drodze Krzyżowej ulicami naszego osiedla.

To publiczne wyznanie wiary miało wyjątkowy charakter dzięki zaangażowaniu całej społeczności:

• Wspólnoty parafialne oraz przedstawiciele poszczególnych stanów nieśli krzyż do poszczególnych stacji Drogi Krzyżowej a rozważania przygotował i odczytywał przy kolejnych stacjach Ksiądz Rekolekcjonista.

• Modlitwa w przestrzeni publicznej stała się okazją do zadumy nie tylko dla uczestników procesji, ale także dla mijanych mieszkańców, przypominając o trwającym czasie pokuty.

Podziękowanie

Dziękujemy wszystkim parafianom za liczną obecność, wspólny śpiew i skupienie. Szczególne słowa wdzięczności kierujemy do ks. dr. Adama Kopcia za wygłoszone nauki oraz do wszystkich osób, które pomogły w bezpiecznym i modlitewnym przeprowadzeniu Drogi Krzyżowej. Druhom z naszego OSP dziękujemy za zabezpieczenie i kierowanie ruchem.

„Czas rekolekcji to nie tylko słuchanie, to przede wszystkim spotkanie z Bogiem w drugim człowieku i we własnym sumieniu.”

Galeria: Droga Krzyżowa 2026